Η αληθινή Όλγα του «Ριφιφί»: Η μητέρα του Παναγιώτη που πέθανε πριν αποδεσμευτούν τα χρήματα για τη θεραπεία τουΗ Γεωργία Πιτσιλάδη, η μητέρα του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, μίλησε στα ΝΕΑ για την απώλεια του παιδιού της και τον αγώνα της οικογένειας να εξασφαλίσει τη θεραπεία του στο εξωτερικό. Η ιστορία τους, που συνδέθηκε με τη δέσμευση των χρημάτων ενός εράνου, αποτέλεσε έμπνευση για την Όλγα …
Η αληθινή Όλγα του «Ριφιφί»: Η μητέρα του Παναγιώτη που πέθανε πριν αποδεσμευτούν τα χρήματα για τη θεραπεία του
Η Γεωργία Πιτσιλάδη, η μητέρα του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, μίλησε στα ΝΕΑ για την απώλεια του παιδιού της και τον αγώνα της οικογένειας να εξασφαλίσει τη θεραπεία του στο εξωτερικό. Η ιστορία τους, που συνδέθηκε με τη δέσμευση των χρημάτων ενός εράνου, αποτέλεσε έμπνευση για την Όλγα της σειράς «Ριφιφί».
Η εφημερίδα ταξίδεψε στο Πλωμάρι της Λέσβου, όπου συνάντησε τη γυναίκα που εξακολουθεί, 25 χρόνια μετά, να ζητά δικαίωση για τον γιο της.
Η μητέρα του Παναγιώτη Βασιλέλλη
Πίσω από την τηλεοπτική αφήγηση βρίσκεται μια πραγματική οικογενειακή τραγωδία. Οι γονείς του Παναγιώτη προσπάθησαν να συγκεντρώσουν τα χρήματα που απαιτούνταν για τη μετάβασή του στις ΗΠΑ, όμως το ποσό παρέμεινε δεσμευμένο όσο εκείνος έδινε τη μάχη με τον καρκίνο.
Η μητέρα του παιδιού με τα πράσινα μάτια περιγράφει την απώλεια και επαναλαμβάνει το μοναδικό της αίτημα: «Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί».
Δείτε το βίντεο:
Η πραγματική ιστορία πίσω από την Όλγα του «Ριφιφί»
Στο πέμπτο επεισόδιο της σειράς, ο Σωτήρης Τσαφούλιας στρέφει την αφήγηση από το περίφημο «ριφιφί του αιώνα» σε μια ιστορία που αφορά την απώλεια ενός παιδιού και την οδύνη των ανθρώπων που έμειναν πίσω.
Η Όλγα, την οποία ενσαρκώνει η Ευαγγελία Μουμούρη, αποκαλύπτει το γεγονός που καθόρισε τη ζωή της. Μέσα από την εξομολόγησή της παρουσιάζεται μια οικογένεια που προσπαθεί να σώσει το παιδί της, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με εμπόδια και καθυστερήσεις.
Στην τηλεοπτική εκδοχή, η τράπεζα δεσμεύει το ποσό που έχει συγκεντρωθεί για θεραπεία στο εξωτερικό. Το παιδί πεθαίνει, ο πατέρας καταρρέει και η μητέρα καλείται να συνεχίσει κουβαλώντας την απώλεια.
Η συγκεκριμένη ιστορία αντλεί έμπνευση από την υπόθεση του Παναγιώτη Βασιλέλλη, η οποία συγκλόνισε την Ελλάδα το 2001. Η δραματουργική παρουσίασή της επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση τον αγώνα της οικογένειάς του και όσα συνέβησαν με τα χρήματα του εράνου.
Η διάγνωση και η κινητοποίηση για τη θεραπεία στις ΗΠΑ
Ο Παναγιώτης διαγνώστηκε τον Σεπτέμβριο του 1999, σε ηλικία μόλις 18 μηνών, με επιθετικό νευροβλάστωμα. Οι γονείς του, Στράτης Βασιλέλλης και Γεωργία Πιτσιλάδη, βρέθηκαν για μήνες στο νοσοκομείο Παίδων, αναζητώντας κάθε διαθέσιμη δυνατότητα αντιμετώπισης της ασθένειας.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όταν εξαντλήθηκαν οι επιλογές που είχαν στη διάθεσή τους, οι ελπίδες τους στράφηκαν στο νοσοκομείο Μεμόριαλ των ΗΠΑ. Η απαιτούμενη δαπάνη ξεπερνούσε τα 100 εκατομμύρια δραχμές και ήταν αδύνατο να καλυφθεί από μια οικογένεια που ζούσε από το μεροκάματο.
Ο πατέρας του παιδιού απευθύνθηκε τότε δημόσια στον κόσμο, ζητώντας οικονομική βοήθεια. Η ανταπόκριση ήταν μεγάλη: πολίτες από όλη την Ελλάδα πρόσφεραν όσα μπορούσαν, συχνά από το υστέρημά τους.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες συγκεντρώθηκαν περίπου 100 εκατομμύρια δραχμές, ποσό που αντιστοιχεί σε σχεδόν 300.000 ευρώ. Η συγκέντρωση των χρημάτων έδωσε στην οικογένεια την ελπίδα ότι θα μπορούσε να προχωρήσει στη μετάβαση του παιδιού στο εξωτερικό.
Ο πατέρας του Παναγιώτη Βασιλέλλη
Η δέσμευση του λογαριασμού και η αποδέσμευση μετά τον θάνατο
Στις 13 Ιουνίου 2000, σύμφωνα με την αναδρομή των ΝΕΩΝ, ο λογαριασμός δεσμεύτηκε. Το πρόβλημα συνδεόταν με το ότι δεν είχε δηλωθεί εξαρχής ως ερανικός και με τις προϋποθέσεις που έθετε νομοθεσία του 1931 για τη συγκέντρωση και διάθεση χρημάτων υπέρ ιδιώτη χωρίς ειδική άδεια.
Η οικογένεια βρέθηκε έτσι μπροστά σε ένα νέο εμπόδιο, ενώ ο χρόνος για τον Παναγιώτη ήταν κρίσιμος. Ακολούθησαν εκκλήσεις, αιτήσεις και παρεμβάσεις, χωρίς τα χρήματα να καταστούν εγκαίρως διαθέσιμα για τον σκοπό για τον οποίο είχαν συγκεντρωθεί.
Για τους γονείς, η καθυστέρηση αυτή σήμαινε ότι δεν μπορούσαν να αξιοποιήσουν τη βοήθεια του κόσμου προκειμένου να αναζητήσουν τη θεραπεία στο εξωτερικό.
Ο Παναγιώτης πέθανε στις 5 Μαρτίου 2001. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, δύο ημέρες αργότερα αποδεσμεύτηκε μέρος των χρημάτων, όταν πλέον το παιδί είχε χάσει τη ζωή του.
Η οικογένεια συνέχισε την προσπάθεια για δικαίωση μέσω της Δικαιοσύνης. Σύμφωνα με τα ΝΕΑ, η υπόθεση έφτασε στον Άρειο Πάγο και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, χωρίς να καταλογιστεί ευθύνη για τη διαχείριση του ζητήματος.
Η επιστροφή της ιστορίας μέσα από το «Ριφιφί» φέρνει ξανά στο προσκήνιο το παιδί, τους γονείς του και τις προσπάθειες που έκαναν για να του δώσουν μια ευκαιρία θεραπείας.
Ο Παναγιώτης θα ήταν σήμερα περίπου 28 ετών. Για την οικογένειά του, όμως, η ανάμνησή του παραμένει δεμένη με εκείνα τα χρόνια της αγωνίας και με όσα δεν πρόλαβαν να γίνουν.
«Πάλι ανοίγει η πληγή. Αλλά δεν θέλω και να ξεχαστεί»
Η παρουσίαση της υπόθεσης στην τηλεόραση προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα στους γονείς. Η Γεωργία Πιτσιλάδη περιγράφει τη συγκίνηση για το ότι ο γιος της δεν ξεχνιέται, αλλά και τον πόνο που επιστρέφει μαζί με τις αναμνήσεις.
«Απ’ τη μια νιώθω χαρά, απ’ την άλλη είμαι στεναχωρημένη. Πάλι ανοίγει η πληγή. Αλλά δεν θέλω και να ξεχαστεί», λέει η μητέρα.
Ο Στράτης Βασιλέλλης μιλά επίσης για τη συναισθηματική φόρτιση που του προκάλεσε η σειρά: «Απ’ τη μια συγκινήθηκα, κι απ’ την άλλη ένιωθα μια χαρά».
Η οικογένεια θυμάται ακόμη την κινητοποίηση των πολιτών, χάρη στην οποία συγκεντρώθηκε το μεγάλο για την εποχή ποσό. Η βοήθεια αυτή, όμως, δεν μπόρεσε να χρησιμοποιηθεί εγκαίρως για τη θεραπεία που αναζητούσαν.
Ο πατέρας του Παναγιώτη εκφράζει την οργή του, διατυπώνοντας τη δική του καταγγελία για τον χειρισμό της υπόθεσης:
«Όλοι ήταν συνεννοημένοι. Από τράπεζα, νοσοκομείο, μέχρι και διοικητής από την Αθήνα. Ήταν όλοι μέσα. Για τα χρήματα, κλίκα».
Πρόκειται για όσα υποστηρίζει ο ίδιος, περιγράφοντας την εμπειρία της οικογένειάς του και την απογοήτευση που εξακολουθεί να αισθάνεται.
Η κόρη που πήρε το όνομα του αδελφού της
Η απώλεια του Παναγιώτη δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Αργότερα, η γέννηση ενός κοριτσιού έφερε ξανά ζωή στο σπίτι της οικογένειας. Η μικρή πήρε το όνομα του αδελφού της, διατηρώντας έναν ακόμη δεσμό με τη μνήμη του.
Η μητέρα περιγράφει την προσευχή της και τον φόβο που συνόδευε την επιθυμία να αποκτήσει ξανά παιδί:
«Και λέω εγώ στην Παναγιά: “Άμα θες, Παναγιά μου, να μου το χαρίσεις, να ’ναι γερό. Άμα μου το χαρίσεις και μου το πάρεις μετά από έναν χρόνο, να μην μου το δώσεις ποτέ. Άσε με μ’ αυτόν τον καημό”», αφηγείται με ραγισμένη φωνή.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Παναγιώτη, οι γονείς του εξακολουθούν να μιλούν για εκείνον και να ζητούν να μη χαθεί η ιστορία του στη λήθη.
«Να δικαιωθεί ο Παναγιώτης. Τίποτα άλλο δεν θέλω. Θέλω να δικαιωθεί», επαναλαμβάνει η Γεωργία Πιτσιλάδη.
Πηγή: TA NEA
Δείτε και αυτά