Τανάγρα: «Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη» – Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση για τον Ιωάννη Μπλέσια«Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;». Η αθώα ερώτηση ενός εξάχρονου παιδιού αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την απώλεια του επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια, ο οποίος σκοτώθηκε στη συντριβή του Phantom F-4 στην Τανάγρα.Η μητέρα ενός φίλου του μικρού γιου του αδικοχαμένου πιλότου τον αποχαιρε…
Τανάγρα: «Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη» – Ραγίζει καρδιές η ανάρτηση για τον Ιωάννη Μπλέσια
«Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;». Η αθώα ερώτηση ενός εξάχρονου παιδιού αποτυπώνει με τον πιο σκληρό τρόπο την απώλεια του επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια, ο οποίος σκοτώθηκε στη συντριβή του Phantom F-4 στην Τανάγρα.
Η μητέρα ενός φίλου του μικρού γιου του αδικοχαμένου πιλότου τον αποχαιρετά με μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση. Μέσα από τα λόγια της θυμάται όχι μόνο τον έμπειρο χειριστή της Πολεμικής Αεροπορίας, αλλά κυρίως τον στοργικό πατέρα και τον άνθρωπο που βρισκόταν πίσω από τη στολή.
Ο Ιωάννης Μπλέσιας έχασε τη ζωή του το μεσημέρι του Σαββάτου (5/9), όταν το Phantom F-4 στο οποίο επέβαινε συνετρίβη κατά τη διάρκεια του Athens Flying Week στην Τανάγρα.
Η γυναίκα περιγράφει τη στιγμή που ο εξάχρονος γιος της πληροφορήθηκε το δυστύχημα και προσπάθησε να αντιληφθεί τι ακριβώς είχε συμβεί.
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος και ήξερε πολλά “κόλπα”, μας το είπε προχθές στη θάλασσα…», είπε αρχικά το παιδί.
Λίγο αργότερα, καθώς άρχισε να συνειδητοποιεί τη σκληρή πραγματικότητα, ακολούθησε μια ακόμη πιο σπαρακτική ερώτηση:
«Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;».
«Και κάπως έτσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια», γράφει η μητέρα στην ανάρτησή της.
«Για εμάς δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος»
Η γυναίκα δεν επικεντρώνεται μόνο στην ιδιότητα του Ιωάννη Μπλέσια ως πιλότου της Πολεμικής Αεροπορίας. Μιλά κυρίως για τον άνθρωπο που είχε γνωρίσει η ίδια και η οικογένειά της και για τον πατέρα που στεκόταν πάντοτε δίπλα στον μικρό Άλκη.
«Για εμάς δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικός μπαμπάς του Άλκη. Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο», σημειώνει.
Στη συνέχεια θυμάται ένα κυριακάτικο απόγευμα, όταν τα παιδιά κατέβαιναν με μεγάλη ταχύτητα με τα ποδήλατά τους την κατηφόρα του Επαρχείου.
Εκείνη φοβόταν, χωρίς όμως να εκφράζει την αγωνία της. Ο Ιωάννης Μπλέσιας κατάλαβε την ανησυχία της και προσπάθησε να την καθησυχάσει.
«Με κοίταξες και μου είπες: “Μη φοβάσαι… Άσ’ τα. Μόνο κράνος και ‘μυαλό’ στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό”», έγραψε.
Τα συγκεκριμένα λόγια, όπως εξηγεί, αποκτούν σήμερα ένα εντελώς διαφορετικό και ιδιαίτερα βαρύ νόημα: «Μεγάλες κουβέντες… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής».
Η συγκινητική αναφορά στην οικογένειά του
Ξεχωριστό σημείο στην ανάρτηση καταλαμβάνει η αναφορά στους γονείς, στη σύζυγο και στον μικρό γιο του αδικοχαμένου επισμηναγού.
Η μητέρα εύχεται στους γονείς του «δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει», ενώ απευθύνεται με λόγια συμπαράστασης και στη σύζυγό του:
«Ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της».
Μέσα από το κείμενό της κάνει, επίσης, μια αιχμηρή αναφορά στον δήμαρχο Πύργου. Διευκρινίζει ότι δεν πρόκειται, όπως γράφει, για «μικροπολιτικό σχόλιο», αλλά για ένα ζήτημα ανθρώπινης παρουσίας και συμβολισμού σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή.
«Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης», γράφει, αναφερόμενη σε πληροφορίες που, σύμφωνα με την ίδια, είχε διαβάσει σχετικά με την παρουσία του δημάρχου στη ΔΕΘ μετά τη γνωστοποίηση της τραγικής είδησης.
«Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά»
Το αποχαιρετιστήριο μήνυμα κορυφώνεται με την αναφορά στον Πύργο, τον τόπο καταγωγής του Ιωάννη Μπλέσια, αλλά και στον μικρό γιο που αφήνει πίσω του.
«Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά… Τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του», αναφέρει.
Και καταλήγει: «Καλό ταξίδι. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… μα έμεινε για πάντα ψηλά».
Οι τελευταίες λέξεις της είναι αφιερωμένες στον μικρό Άλκη και στη μεγάλη αγάπη που μοιραζόταν με τον πατέρα του για το ποδήλατο:
«Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοιτάς τον ουρανό. Θα είναι για πάντα “δικός σου” και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί».