Ο θάνατος του Γκλιν Πάουελ, ενός από τους ανθρώπους που καταδικάστηκαν για τον βασανισμό και τη δολοφονία της 16χρονης Σούζαν Κάπερ στο Μάντσεστερ το 1992, ξύπνησε ξανά έναν εφιάλτη που η οικογένειά της δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει πίσω. Ο αδελφός της, Στίβεν Κάπερ, δηλώνει ότι δεν πρόκειται να σταματήσει να κυνηγά όσους θεωρεί υπεύθυνους για τον φρικτό θάνατό της.Ο Γκλιν Πάουελ πέθανε από καρκίνο …
Ο θάνατος του Γκλιν Πάουελ, ενός από τους ανθρώπους που καταδικάστηκαν για τον βασανισμό και τη δολοφονία της 16χρονης Σούζαν Κάπερ στο Μάντσεστερ το 1992, ξύπνησε ξανά έναν εφιάλτη που η οικογένειά της δεν κατάφερε ποτέ να αφήσει πίσω. Ο αδελφός της, Στίβεν Κάπερ, δηλώνει ότι δεν πρόκειται να σταματήσει να κυνηγά όσους θεωρεί υπεύθυνους για τον φρικτό θάνατό της.
Ο Γκλιν Πάουελ πέθανε από καρκίνο τον Μάρτιο του 2026. Ήταν ένας από τους έξι ανθρώπους που είχαν καταδικαστεί για όσα συνέβησαν στη 16χρονη και, σύμφωνα με το Crime Desk, ήταν ο τελευταίος από τους δράστες που είχε αποφυλακιστεί, καθώς είχε βγει από τη φυλακή το 2023.
Ο Πάουελ, που την εποχή του εγκλήματος ήταν 29 ετών, θεωρούνταν ένα από τα βασικά πρόσωπα της ομάδας μαζί με την εν διαστάσει σύζυγό του, Ζαν Πάουελ, 26 ετών, και την Μπερναντέτ ΜακΝίλι, 24 ετών.
Οι τρεις τους, όπως και ο 16χρονος τότε Άντονι Ντάντσον, καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, αλλά στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι.
Στην ομάδα συμμετείχαν ακόμη ο Κλίφορντ Πουκ, 18 ετών τότε και κατά διαστήματα σύντροφος της Σούζαν, καθώς και ο Τζέφρι Λι, 27 ετών. Οι δύο τελευταίοι καταδικάστηκαν σε 15 και 12 χρόνια αντίστοιχα για τη συμμετοχή τους στην κράτηση και τα βασανιστήρια της 16χρονης, χωρίς να είναι παρόντες όταν εκείνη πυρπολήθηκε.
Επτά ημέρες βασανιστηρίων
Η Σούζαν Κάπερ υπέστη βασανιστήρια επί επτά ημέρες από την ομάδα, σύμφωνα με την Daily Mail.
Η Ζαν Πάουελ και η ΜακΝίλι την παρέσυραν από το σπίτι της στις 7 Δεκεμβρίου. Όταν έφτασαν μαζί της στη διεύθυνση 97 Λάνγκγουορθυ Ρόουντ, εκεί βρίσκονταν ήδη ο Γκλιν Πάουελ και ο Άντονι Ντάντσον.
Η 16χρονη ακινητοποιήθηκε, της ξύρισαν το κεφάλι και τα φρύδια και στη συνέχεια υπέστη πολύωρα χτυπήματα με ξύλινο αντικείμενο και ζώνη, ενώ οι δράστες την έπνιγαν χρησιμοποιώντας πλαστική σακούλα.
Την επόμενη ημέρα μεταφέρθηκε λίγα σπίτια πιο κάτω, στον αριθμό 91, το πρώην σπίτι της ΜακΝίλι, όπου τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και εντάθηκαν για ακόμα έξι ημέρες.
Η μεταφορά έγινε επειδή οι δράστες φοβούνταν ότι τα έξι παιδιά που βρίσκονταν στο σπίτι, τρία της ΜακΝίλι και τα υπόλοιπα της Ζαν Πάουελ, θα αναστατώνονταν από τις κραυγές της Σούζαν.
Όταν η 16χρονη παρέμενε εξαφανισμένη για τρεις ημέρες, ο πατριός της, Τζον, άρχισε να ανησυχεί και η πληροφορία για την αναζήτησή της έφτασε στην ομάδα.
Την περιέλουσαν με βενζίνη και της έβαλαν φωτιά
Τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Δεκεμβρίου, οι δράστες μετέφεραν τη Σούζαν με αυτοκίνητο στο Γουέρνεθ Λόου.
Εκεί την έσπρωξαν σε μια πλαγιά, την περιέλουσαν με βενζίνη και της έβαλαν φωτιά.
Η ΜακΝίλι τραγουδούσε «burn, baby, burn», ενώ η ομάδα θεωρούσε ότι η 16χρονη είχε πλέον πεθάνει. Οι Πάουελ, Ντάντσον και ΜακΝίλι επέστρεψαν στη συνέχεια στο σπίτι.
Όμως η Σούζαν ήταν ακόμη ζωντανή.
Κατάφερε να ανέβει παραπατώντας την πλαγιά και να φτάσει σε έναν δρόμο περίπου ένα τέταρτο του μιλίου μακριά, όπου βρήκε βοήθεια.
Παρά τα σοβαρά εγκαύματα, κατάφερε να παραμείνει ζωντανή αρκετά ώστε να αποκαλύψει στην αστυνομία την ταυτότητα των δραστών.
Πέθανε τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 18 Δεκεμβρίου 1992.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, πριν από κάθε βασανιστήριο οι δράστες της φορούσαν ακουστικά και έβαζαν να ακούγεται ένα rave κομμάτι που περιείχε διάλογο από την ταινία τρόμου «Child’s Play», με τη φράση: «I’m Chucky, wanna play?».
«Ένας λιγότερος στον πλανήτη»
Ο Στίβεν Κάπερ, σήμερα 46 ετών, ήταν μόλις 12 όταν έχασε την αδελφή του, την οποία έχει περιγράψει ως «καλύτερή του φίλη».
Όπως έχει εξομολογηθεί, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις συνέπειες εκείνης της εμπειρίας και θυμάται έντονα τη στιγμή που αντίκρισε τη Σούζαν στη μονάδα εγκαυμάτων του νοσοκομείου Γουίτινγκτον, βαριά τραυματισμένη και αγνώριστη.
Ο ίδιος περιγράφει ότι συχνά δαγκώνει νευρικά τα νύχια του και πετά τα κομμάτια σε ένα τασάκι. Όταν το τσιγάρο του ακουμπήσει πάνω τους, η μυρωδιά τον γυρίζει νοερά στο νοσοκομείο και στη στιγμή που αντίκρισε την αδελφή του.
«Ξέρω ότι το κάνω, είναι κάτι νευρικό. Και με πηγαίνει κατευθείαν πίσω στο νοσοκομείο εξαιτίας της μυρωδιάς, αλλά εκείνη ήταν χίλιες φορές χειρότερη. Έτσι μύριζε η Σούζαν», ανέφερε.
Μιλώντας λίγο πριν από την ημερομηνία κατά την οποία η αδελφή του θα συμπλήρωνε 50 χρόνια ζωής, την 1η Σεπτεμβρίου, ο Στίβεν αναφέρθηκε στους ανθρώπους που καταδικάστηκαν για την υπόθεση.
«Νομίζω ότι ήταν απλώς κακοί, ειλικρινά. Χειραγωγούσαν την αδελφή μου σαν σκλάβα».
Όπως πρόσθεσε, από την ηλικία των 16 ετών προσπαθεί ώστε όσοι καταδικάστηκαν να παραμείνουν στη φυλακή, όμως πλέον όλοι τους έχουν αφεθεί ελεύθεροι.
«Ο Γκλιν είναι νεκρός, οπότε είναι ένας λιγότερος στον πλανήτη. Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι μέχρι να πεθάνουν όλοι ή να παραβιάσουν τους όρους της αποφυλάκισής τους και να καταλήξουν ξανά μέσα. Δεν μπορώ ποτέ να το αφήσω. Θα το αφήσω όταν φύγω από αυτή τη γη», δήλωσε.
Ο Στίβεν υποστήριξε ακόμη ότι η αδελφή του απογοητεύτηκε από πολλούς ανθρώπους και επιμένει πως η ιστορία της δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Όπως είπε, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι η υπόθεση θα έπρεπε να μείνει στο παρελθόν, όμως ο ίδιος θεωρεί ότι η μνήμη και η κληρονομιά της Σούζαν δεν πρέπει να εγκαταλειφθούν. Πρόσθεσε μάλιστα ότι θα ήθελε να γνωρίζει εάν κάποιο από τα συγκεκριμένα πρόσωπα ζούσε δίπλα του.
Ποια ήταν η Σούζαν πριν από τη δολοφονία
Ο Στίβεν περιέγραψε τη μεγαλύτερη αδελφή του ως έναν «καταπληκτικό, καλό και αστείο άνθρωπο».
Θυμάται ότι τον πήγαινε συχνά στο πάρκο και ότι περνούσαν πολύ χρόνο μαζί. Η Σούζαν λειτουργούσε ουσιαστικά σαν μπέιμπι σίτερ για τον μικρότερο αδελφό της και τον αποκαλούσε «cling-on», επειδή εκείνος ήταν μικρός και δεν ξεκολλούσε από το πλευρό της.
Παρά την εικόνα που δημιουργήθηκε αργότερα γύρω από τη ζωή της, ο Στίβεν επιμένει ότι η Σούζαν δεν ήταν «παιδί του δρόμου».
«Ειλικρινά είχαμε μια φυσιολογική παιδική ηλικία. Κάναμε οικογενειακές διακοπές μαζί, πηγαίναμε τακτικά στο Τόρκουεϊ», θυμήθηκε.
Ο πατέρας τους εργαζόταν ως οδηγός ταξί και, σύμφωνα με τον Στίβεν, υπήρχαν χρονιές κατά τις οποίες η οικογένεια κατάφερνε να κάνει ακόμη και δύο διακοπές.
Η οικογενειακή ζωή, όπως τη θυμάται, ήταν ευτυχισμένη μέχρι τον χωρισμό των γονιών του. Από εκείνο το σημείο και μετά, η καθημερινότητα της Σούζαν άρχισε να αλλάζει.
Η σχέση με τον Κλίφορντ Πουκ
Η παιδική φίλη της Σούζαν και του Στίβεν, Σαμάνθα Ντέιλ, γνωστή ως Σαμ, ήταν εκείνη που είχε φέρει τη Σούζαν σε επαφή με την οικογένεια των Ζαν και Γκλιν Πάουελ, καθώς φρόντιζε τα παιδιά τους.
Εκείνη την περίοδο η Σούζαν γνώρισε και τον αδελφό της Ζαν, Κλίφορντ Πουκ.
Ο Πουκ είχε αρχικά κάνει προτάσεις στη Σαμ, αλλά όταν εκείνη δεν ανταποκρίθηκε, στράφηκε στη Σούζαν.
Σε ηλικία 14 ετών, η Σούζαν μετακινούνταν μεταξύ διαφορετικών σπιτιών μετά τον χωρισμό της μητέρας της και του πατριού της. Άρχισε να απουσιάζει από το σχολείο και να περνά περισσότερο χρόνο με τον Πουκ και την υπόλοιπη παρέα.
Δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι ο άνθρωπος με τον οποίο είχε μια διακεκομμένη σχέση για περίπου δύο χρόνια θα γινόταν αργότερα ένας από τους βασανιστές της.
Ο Πουκ τής έβγαλε τα δόντια με πένσα, ασκώντας τέτοια δύναμη ώστε να μετατοπιστεί η άνω γνάθος της. Τα δόντια εντοπίστηκαν αργότερα από την αστυνομία μέσα στο σπίτι.
Μήνες πριν από τον τραγικό και βίαιο θάνατο της Σούζαν, οι γονείς της Σαμ είχαν ζητήσει από την κόρη τους να σταματήσει να περνά χρόνο μαζί της λόγω της παρέας με την οποία συναναστρεφόταν.
Η Σαμ, εμφανώς συγκινημένη, θυμήθηκε ότι είχε τσακωθεί με τη Σούζαν για τον Κλίφορντ Πουκ και ότι εκείνη πιθανότατα ήταν η τελευταία φορά που μίλησαν.
«Τώρα, ως ενήλικη, ξέρω ότι δεν έφταιγα εγώ, αλλά κουβαλούσα αυτή την ενοχή από τότε που ήμουν 15 ετών. Μετά τον θάνατό της, θυμάμαι τον πατέρα μου να μου λέει: “Θα μπορούσε να ήσουν εσύ”», ανέφερε.
Θέλουν να αλλάξουν τον τρόπο που θυμόμαστε τη Σούζαν
Η Σαμ και ο Στίβεν αποφάσισαν να τιμήσουν τα 50ά γενέθλια της Σούζαν, την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου, δημιουργώντας μια φιλανθρωπική οργάνωση στη μνήμη της.
Παράλληλα, έχουν γράψει το βιβλίο «The Lost Voice: Remembering Suzanne Capper».
Την ίδια ημέρα προγραμματίστηκε εκδήλωση στο FC United στο Μόστον, όπου θα παρουσιαστεί το «Lost Voices».
Στόχος τους είναι να μετατρέψουν την τραγική ιστορία της Σούζαν σε αφετηρία για κάτι θετικό, βοηθώντας ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη.
Η εκδήλωση πραγματοποιείται μόλις δέκα λεπτά με τα πόδια από το σημείο όπου η 16χρονη είχε βασανιστεί.
Η Σαμ θυμήθηκε πως η Σούζαν ήθελε πάντα να γίνει διάσημη, όπως πολλά κορίτσια της ηλικίας της.
«Τελικά έγινε διάσημη, όπως ξέρουμε, αλλά για όλους τους λάθος λόγους», είπε.
Και κατέληξε:
«Τώρα θέλουμε να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε αυτό, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να δουν περισσότερο ποια πραγματικά ήταν: ένα υπέροχο, αστείο, ταλαντούχο κορίτσι που μας λείπει τόσο πολύ».
Δείτε και αυτά