«Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι»: Έναν χρόνο μετά την απώλεια του συζύγου της, η Βούλα Πατουλίδου προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον χαμό του.Η Ολυμπιονίκης αναφέρει ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται πως τίποτα δεν έχει αλλάξε…
«Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι»: Έναν χρόνο μετά την απώλεια του συζύγου της, η Βούλα Πατουλίδου προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τον χαμό του.
Η Ολυμπιονίκης αναφέρει ότι, παρά το πέρασμα του χρόνου, υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Όπως γράφει, η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να μη λυγίζει κανείς, αλλά στο να συνεχίζει την καθημερινότητά του, ακόμη κι όταν μέσα του «έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος».
Η ίδια εξομολογείται ότι της λείπουν οι μικρές, καθημερινές στιγμές: η φωνή, το βλέμμα και η αίσθηση ασφάλειας που της πρόσφερε ο σύζυγός της. Παράλληλα, περιγράφει το παράδοξο του πένθους, καθώς ο κόσμος συνεχίζει να κινείται κανονικά, ενώ εκείνη προσπαθεί ακόμη να συνηθίσει μια ζωή χωρίς τον άνθρωπό της.
Σε ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία της ανάρτησης, αναφέρεται στο τραγούδι της Άλκηστις Πρωτοψάλτη «Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;», σημειώνοντας πως εκφράζει απόλυτα όσα αισθάνεται.
Κλείνοντας, η Βούλα Πατουλίδου τονίζει ότι δεν θυμώνει με τον θάνατο, αλλά με τη σιωπή που αφήνει πίσω του, υπογραμμίζοντας πως η αληθινή αγάπη δεν χάνεται ποτέ. «Δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου», γράφει, αποκαλύπτοντας ότι ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που βάζει το κλειδί στο αυτοκίνητο, φαντάζεται να ακούει τη φωνή του να της λέει: «Πατουλίδου, σ’ αγαπώ», μια ανάμνηση που, όπως σημειώνει, κάνει για λίγο τον κόσμο να μοιάζει ξανά ολόκληρος.
Η ανάρτηση της Βούλας Πατουλίδου
Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις…Ένας χρόνος..… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα.
Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ.
Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου.Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο.”Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;”
Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση.Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ’ ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: «Πατουλίδου, σ’ αγαπώ». Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά.
Δείτε και αυτά